Jan Dobrza艅ski (1820-86), publicysta i dziennikarz, zwi膮zany zrazu z radykalnym pismem lwowskim “Dziennik M贸d Paryskich”, w 1848 r. jeden z g艂贸wnych organizator贸w radykalno- niepodleg艂o艣ciowych komitet贸w we Lwowie, po powrocie z austriackich batalion贸w karnych w 1850 r. za艂o偶y艂 4 lata p贸藕niej pismo “Nowiny”, przekszta艂cone p贸藕niej w “Dziennik Literacki”, reprezentuj膮cy kierunek radykalno-demokratyczny; Dobrz艅ski kierowa艂 “Dziennikiem” w latach 1856-65, nast臋pnie – w latach 1865-82 – by艂 redaktorem “Gazety Narodowej”, prezentuj膮cej opcj臋 “ultrapatriotyczn膮”, eksponuj膮c膮 ide臋 “nieprzerwalno艣ci spisku”, krytykowan膮 przez “sta艅czyk贸w”. W latach 1875-81 i 1883-86 by艂 dyrektorem teatru lwowskiego, za艂o偶y艂 szko艂臋 dramatyczn膮, nale偶a艂 te偶 do grona tw贸rc贸w Towarzystwa Pedagogicznego (1868). J贸zef (Atanazy) Rogosz (1844-96), pseud. Ajo, Verax, Gryzo艅; dziennikarz i powie艣ciopisarz, pochodzi艂 z rodziny szlacheckiej, uczestniczy艂 w powstaniu styczniowym, w latach 1864-69 wsp贸艂pracowa艂 z “Gazet膮 Narodow膮”, 1869-71 redagowa艂 – wraz z J. Lamem – “Dziennik Polski”, a w latach 1874-76 “Tydzie艅”, prezentuj膮c pogl膮dy liberalno-demokratyczne. Z czasem sta艂 si臋 bardziej umiarkowany, w 1893 r. za艂o偶y艂 w Krakowie “Glos Narodu”, a zwi膮zawszy si臋 ze 艣rodowiskami narodowymi j膮艂 kryty-kowa膰 radykalne tendencje, kt贸rym uprzednio sam ho艂dowa艂. Autor g艂o艣ne-go cyklu felieton贸w Choroby Galicji (1876-79), pi臋tnuj膮cych galicyjskie zacofanie i paso偶ytnictwo przedstawicieli wielu warstw spo艂ecznych, oraz kilku powie艣ci historycznych, po艣wi臋conych g艂贸wnie spiskom galicyjskim z lat 1846-48 (m.in. Marzyciele z 1881 i Dla idei z 1885 r.).
, publicysta i dziennikarz, zwi膮zany zrazu z radykalnym pismem lwowskim “Dziennik M贸d Paryskich”, w 1848 r. jeden z g艂贸wnych organizator贸w radykalno- niepodleg艂o艣ciowych komitet贸w we Lwowie, po powrocie z austriackich batalion贸w karnych w 1850 r. za艂o偶y艂 4 lata p贸藕niej pismo “Nowiny”, przekszta艂cone p贸藕niej w “Dziennik Literacki”, reprezentuj膮cy kierunek radykalno-demokratyczny; Dobrz艅ski kierowa艂 “Dziennikiem” w latach 1856-65, nast臋pnie – w latach 1865-82 – by艂 redaktorem “Gazety Narodowej”, prezentuj膮cej opcj臋 “ultrapatriotyczn膮”, eksponuj膮c膮 ide臋 “nieprzerwalno艣ci spisku”, krytykowan膮 przez “sta艅czyk贸w”. W latach 1875-81 i 1883-86 by艂 dyrektorem teatru lwowskiego, za艂o偶y艂 szko艂臋 dramatyczn膮, nale偶a艂 te偶 do grona tw贸rc贸w Towarzystwa Pedagogicznego (1868). J贸zef (Atanazy) Rogosz (1844-96), pseud. Ajo, Verax, Gryzo艅; dziennikarz i powie艣ciopisarz, pochodzi艂 z rodziny szlacheckiej, uczestniczy艂 w powstaniu styczniowym, w latach 1864-69 wsp贸艂pracowa艂 z “Gazet膮 Narodow膮”, 1869-71 redagowa艂 – wraz z J. Lamem – “Dziennik Polski”, a w latach 1874-76 “Tydzie艅”, prezentuj膮c pogl膮dy liberalno-demokratyczne. Z czasem sta艂 si臋 bardziej umiarkowany, w 1893 r. za艂o偶y艂 w Krakowie “Glos Narodu”, a zwi膮zawszy si臋 ze 艣rodowiskami narodowymi j膮艂 kryty-kowa膰 radykalne tendencje, kt贸rym uprzednio sam ho艂dowa艂. Autor g艂o艣ne-go cyklu felieton贸w Choroby Galicji (1876-79), pi臋tnuj膮cych galicyjskie zacofanie i paso偶ytnictwo przedstawicieli wielu warstw spo艂ecznych, oraz kilku powie艣ci historycznych, po艣wi臋conych g艂贸wnie spiskom galicyjskim z lat 1846-48 (m.in. Marzyciele z 1881 i Dla idei z 1885 r.).)