S艂ownik Polskiej My艣li Politycznej
Stanis艂aw Emil Rappaport (1877-1965), profesor prawa Uniwersytetu Warszawskiego, urodzi艂 si臋 w Warszawie w rodzinie 偶ydowskiej, tam te偶 uko艅czy艂 szko艂臋 艣redni膮 i studia prawnicze na Wydziale Prawa. W 1905 r. wsp贸艂organizator Ko艂a Obro艅c贸w Politycznych. W latach 1908-1918 wyk艂ada艂 prawo karne w ramach Towarzystwa Kurs贸w Naukowych, a 1906 r. wchodzi艂 w sk艂ad wybranej na IV Zje藕dzie Prawnik贸w
i Ekonomist贸w Polskich Komisji Mi臋dzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego. Wsp贸艂redaktor „Gazety Sadowej Warszawskiej”. W 1917 r. zosta艂 pierwszym referen-tem prawa karnego Departamentu Sprawiedliwo艣ci w Tymczasowej Radzie Stanu, w tym samym roku obroni艂 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego prac臋 habilita-cyjn膮 Bankructwo w ustawodawstwie nowoczesnym na tle por贸wnawczym. W latach 1917-1919 profesor w Szkole Nauk Politycznych. W latach 1918-1939 wyk艂adowca w Wolnej Wszechnicy Polskiej. W 1919 zosta艂 mianowany s臋dzi膮 S膮du Najwy偶szego. Od 1924 r. podj膮艂 funkcj臋 sekretarza generalnego administracyjnego oraz sekretarza wydzia- 艂u karnego i sekcji prawa karnego Komisji Kodyfikacyjnej RP. W 1932 r. wsp贸艂tw贸rca Kodeksu karnego. W czasie II wojny 艣wiatowej wi臋ziony na Pawiaku. Po wojnie w latach 1947-1951 pe艂ni艂 funkcj臋 prezesa Izby Karnej S膮du Najwy偶szego, a od 1946 r. by艂 cz艂onkiem Najwy偶szego Trybuna艂 Narodowego, powo艂anego do s膮dzenia hitlerow-skich zbrodniarzy wojennych. W 1946 r. wsp贸艂tw贸rca Uniwersytetu 艁贸dzkiego, w 1948 r. otrzyma艂 tytu艂 profesora zwyczajnego U艁. Autor. m.in. prac: Walka o reform臋 prawa karnego w Niemczech (1909), Pa艅stwo i prawo. Zarys krytyki radykalnej (1909), S膮dy obywatelskie w Warszawie (1915), Zarys prawa karnego materialnego w 艣wietle ustaw karnych (1920), Polityka kryminalna w zarysie (1948).
, profesor prawa Uniwersytetu Warszawskiego, urodzi艂 si臋 w Warszawie w rodzinie 偶ydowskiej, tam te偶 uko艅czy艂 szko艂臋 艣redni膮 i studia prawnicze na Wydziale Prawa. W 1905 r. wsp贸艂organizator Ko艂a Obro艅c贸w Politycznych. W latach 1908-1918 wyk艂ada艂 prawo karne w ramach Towarzystwa Kurs贸w Naukowych, a 1906 r. wchodzi艂 w sk艂ad wybranej na IV Zje藕dzie Prawnik贸w i Ekonomist贸w Polskich Komisji Mi臋dzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego. Wsp贸艂redaktor „Gazety Sadowej Warszawskiej”. W 1917 r. zosta艂 pierwszym referen-tem prawa karnego Departamentu Sprawiedliwo艣ci w Tymczasowej Radzie Stanu, w tym samym roku obroni艂 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego prac臋 habilita-cyjn膮 Bankructwo w ustawodawstwie nowoczesnym na tle por贸wnawczym. W latach 1917-1919 profesor w Szkole Nauk Politycznych. W latach 1918-1939 wyk艂adowca w Wolnej Wszechnicy Polskiej. W 1919 zosta艂 mianowany s臋dzi膮 S膮du Najwy偶szego. Od 1924 r. podj膮艂 funkcj臋 sekretarza generalnego administracyjnego oraz sekretarza wydzia- 艂u karnego i sekcji prawa karnego Komisji Kodyfikacyjnej RP. W 1932 r. wsp贸艂tw贸rca Kodeksu karnego. W czasie II wojny 艣wiatowej wi臋ziony na Pawiaku. Po wojnie w latach 1947-1951 pe艂ni艂 funkcj臋 prezesa Izby Karnej S膮du Najwy偶szego, a od 1946 r. by艂 cz艂onkiem Najwy偶szego Trybuna艂 Narodowego, powo艂anego do s膮dzenia hitlerow-skich zbrodniarzy wojennych. W 1946 r. wsp贸艂tw贸rca Uniwersytetu 艁贸dzkiego, w 1948 r. otrzyma艂 tytu艂 profesora zwyczajnego U艁. Autor. m.in. prac: Walka o reform臋 prawa karnego w Niemczech (1909), Pa艅stwo i prawo. Zarys krytyki radykalnej (1909), S膮dy obywatelskie w Warszawie (1915), Zarys prawa karnego materialnego w 艣wietle ustaw karnych (1920), Polityka kryminalna w zarysie (1948).)