Urodził się 24 maja 1906 r. w rodzinie lubelskiego cukiernika. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście podjął studia prawnicze i ekonomiczne na nowo utworzonym Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, uzyskując stopień magistra prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie w 1928 r., po czym udał się na dalsze studia na paryską Sorbonę, gdzie słuchał wykładów m.in. Louisa Le Fura (1870-1943); doktorat uzyskał w Institut Catholique w 1931 r. na podstawie napisanej w języku francuskim Obiektywnej podstawy prawa (polski przekład - 1949 r.). W 1931 r. wrócił do Lublina i został zatrudniony jako asystent przy katedrze teorii i filozofii prawa na Wydziale Prawa i Nauk Ekonomicznych KUL, a po uzyskaniu dwa lata później doktoratu w zakresie nauk prawnych we Lwowie został zastępcą profesora teorii i filozofii prawa. W 1939 r., na kilka miesięcy przed wybuchem wojny, habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim u prof. J. Landego, na podstawie pracy krytykującej doktrynę normatywistyczną H. Kelsena. W październiku 1939 r., gdy KUL bez porozumienia z władzami niemieckimi podjął zajęcia, Martyniak, wraz z trzynastoma profesorami KUL, został aresztowany. Więziony na lubelskim Zamku, 23 grudnia 1939 r. został rozstrzelany na cmentarzu żydowskim na Kalinowszczyźnie.