Urodził się 26 października 1866 r. w Zbarażu (obecna Ukraina) w rodzinie urzędniczej. Po dwóch latach nauki w gimnazjum w Stanisławowie, został wydalony ze szkoły za działalność konspiracyjną. Maturę zdał eksternistycznie w 1888 r. w Krakowie, następnie podjął studia uniwersyteckie, których jednak nie ukończył. W 1892 r. uczestniczył w galicyjskim kongresie założycielskim Partii Socjalistyczno-Demokratycznej. W latach 1897-1918 zasiadał w parlamencie austriackim. W listopadzie 1918 r. stanął na czele lewicowego rządu lubelskiego, który proklamował w swym manifeście republikański ustrój Państwa Polskiego i zapowiadał realizację programu szeroko zakrojonych reform społecznych. po powrocie Piłsudskiego z Magdeburga, rząd Daszyńskiego podał się do dymisji; powierzona Daszyńskiemu misja utworzenia rządu koalicyjnego nie powiodła się z powodu sprzeciwu Narodowej Demokracji. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcję wicepremiera w rządzie obrony narodowej (przełom 1920/21 r.). W latach 1919-30 piastował mandat posła na Sejm RP, będąc także jego wicemarszałkiem i marszałkiem. Początkowo poparł zamach majowy Piłsudskiego, wkrótce jednak przeszedł do opozycji. Zmarł w sanatorium w Bystrej 31 października 1936 r.