Urodził się 29 I 1889 r. we wsi Brzeźnica k. Wadowic, w rodzinie chłopskiej. Ukończył studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1911 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Był wikarym w parafii w Podgórzu i parafii św. Szczepana, misjonarzem kościoła Mariackiego, a także katechetą. W 1922 r. zaczął pracę w redakcji krakowskiego dziennika Głos Narodu, w roku 1924 został zastępcą redaktora naczelnego tego pisma, a od 1936 jego redaktorem naczelnym. Zajmował się działalnością społeczną w ramach Chrześcijańskiej Demokracji, Chrześcijańskich Związków Zawodowych, Rady Społecznej przy Prymasie Polski. Był lektorem chrześcijańskich nauk społecznych na Wydziale Teologicznym UJ (1928-33). W roku 1933, na podstawie rozprawy Kryzys społeczno-gospodarczy w świetle katolickich zasad, uzyskał stopień doktora teologii. W czasie II wojny światowej pełnił funkcję rektora seminarium duchownego w Krakowie (1939-1944). W 1941 r. został aresztowany przez Gestapo i osadzony w więzieniu na Montelupich. Wyszedł na wolność w 1942 r. dzięki staraniom abpa A. Sapiehy. Po wojnie, wraz z J. Turowiczem, rozpoczął wydawanie Tygodnika Powszechnego i był jego pierwszym redaktorem naczelnym. Tygodnik Powszechny opuścił w 1951 r. z powodu stawianych mu przez Urząd Bezpieczeństwa zarzutów politycznych. Zamieszkał w Zebrzydowicach, pod nadzorem milicyjnym, gdzie zajął się pisaniem fundamentalnego dzieła swego życia—Katolickiej etyki społecznej, która w całości ukazała się w Londynie po jego śmierci. Pod koniec życia otrzymał godność prałata-scholastyka Kapituły Krakowskiej. Zmarł 29 XII 1953 r. w Krakowie. Pozostawił po sobie imponujący dorobek twórczy. Był autorem ponad pięciu tysięcy artykułów, wielu rozpraw, broszur i książek. Główne prace: Socjalizm i chrześcijaństwo, Współczesne kierunki społeczne (Liberalizm ekonomiczny - socjalizm - kierunek chrześcijańsko-społeczny), Kryzys społeczno-gospodarczy w świetle katolickich zasad, Korporacjonizm i jego problematyka, Katolicyzm a reforma rolna, Katolicka etyka społeczna.